windella's blog..I'm writing to keep my feeling alive

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เริ่ม 'ชอบ' โปสการ์ด
ไม่นานเท่าไหร่หรอก ฉันตอบตัวเอง

มารู้ตัวอีกที ก็ตอนที่เท้าเดินเข้าไปหาแท่นขายโดยอัตโนมัติทุกครั้งที่เห็น สายตาสอดส่ายหารูปภาพที่ถูกใจ

รูปภาพที่มี ความหมาย ข้างใน

อาจเป็นเพราะโปสการ์ดเป็นการส่ง ความคิดถึง ฉบับกะทัดรัด

คนส่งโปสการ์ดถึงกัน ตามความน่าจะเป็นร้อยละเก้าสิบเก้า น่าจะกำลังอยู่ห่างไกลกัน
การที่มีคนนึกถึงยามห่างไกลกันมันเป็นเรื่องที่ทำให้ชื่นใจมิใช่หรือ?

เวลาผู้คนคิดถึงกัน บางส่วนอาจโทรศัพท์หากัน
บางส่วนอาจส่งข้อความหากัน สมัยนี้อาจจะเป็นการวิดิโอคอลหากันแล้ว

แต่ย่อมมีบางส่วน ที่ไม่ได้ทำอะไร ความรู้สึกตรงนั้น ถูกเก็บไว้ที่เดิม

เหตุผลนั้นก็เยอะแยะไป

แม้จะคิดถึง นึกถึง แต่อาจไม่ได้ต้องการได้ยินเสียง หรือต้องการเริ่มบทสนทนายาวๆ

 ไม่ได้อยากจะก้าวล่วงเข้าไปใกล้อีกฝ่ายในฉับพลันทันที

โปสการ์ด เหมือนการจดบันทึกลงไป
ว่า ณ ตอนนี้
ฉันอยู่ที่นี่
เวลานี้
ในสถานที่แห่งนี้

และกำลังคิดถึงเธออยู่

ก็อาจมีคนบางประเภทก็ได้ ที่ไม่อยากพูดคุยโต้ตอบกัน แต่อยากฝากเสียงตัวเองทิ้งเอาไว้มากกว่า

อยากนึกถึงคนที่มากดฟังข้อความเสียงทีหลัง ว่าระหว่างฟัง เขาน่าจะรู้สึกอย่างไร

มันเป็นการส่งความทรงจำมาจากอดีต

ฉันว่า อดีต มีเสน่ห์ของมันอยู่
มันอาจมีการเชื่อมโยงกันเล็กๆก็ได้ มันอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้กระดาษแผ่นหนึ่งมีความพิเศษขึ้นมา

มันไม่ได้ถือว่ามีคุณค่าในเชิงของเก่าเก็บมีราคา

แต่ 'ช่วงเวลา' ที่คนส่งรอให้ถึงมือคนรับ และ 'ช่วงเวลา' ที่คนรับจะออกไปดูที่ตู้ไปรษณีย์หน้าบ้านว่ามันมาถึงหรือยัง เวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน ทำให้เกิดสิ่งเชื่อมโยงกันอยู่บางๆ

อดีตของสองฝ่าย เชื่อมถึงกัน แม้ไม่ได้อยู่ใกล้กัน

แหม่ มันช่างฟังดูโรแมนติก

จริงๆแล้ว แค่เพียง 'เวลา' ที่สิ่งต่างๆมีตั้งแต่เกิดขึ้นมา ก็ทำให้สิ่งนั้นมีความหมายได้แล้ว

ฉันคิดว่าอย่างนั้น : )

จริงๆแล้ว เหตุผลที่ฉันชอบโปสการ์ด ก็เป็นเหตุผลง่ายๆเพราะฉันเห็นรูปนั้นแล้วอยากเก็บสะสมไว้

แม้ไม่ได้เขียนถึงใคร แต่อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก

ฉันว่า มันเป็นเรื่องน่าดีใจเล็กๆ ที่โปสการ์ดยังยืนหยัดอยู่ได้ ในยุคที่การสื่อสารเดินทางเร็วเท่าแสง

ยังมีคนมากมาย ที่เฝ้ารอโปสการ์ดจากคนไกล

ใช่ว่าเทคโนโลยีนั้นเป็นสิ่งหยาบกระด้าง มันส่งต่อความรู้สึกจากคนทั้งโลก วิดิโอคอลทำให้คนร้องไห้ได้เห็นรอยยิ้มของคนปลอบใจเหมือนมานั่งอยู่ตรงหน้าได้ในพริบตาเดียว

เพียงแต่ในโลกวุ่นวาย การเดินทางอย่างเรียบง่ายของกระดาษแสนธรรมดาแผ่นหนึ่ง
ยังทำให้ใจคนรับนั้น "อุ่น" ได้อีกนาน.

_____________________

กลับมาจากญี่ปุ่นแล้วค่ะ จะพยายามทยอยเขียนสิ่งที่จดไว้ และสิ่งที่รู้สึกในใจ : )
กลัวจะลืมจัง

ญี่ปุ่นอากาศหนาวม้ากก ><

รอบนี้ ซื้อโปสการ์ดมาจากพิพิธภัณฑ์จิบลิ โตเกียวทาวเวอร์ แล้วก็ดิสนีย์ เป็นหลักค่ะ
มีเรื่องของโปสการ์ดอีกเรื่อง.. ไว้น่าจะได้เล่าให้ฟัง. 

อ่อ โปสการ์ดในรูป เป็นโปสการ์ดที่ซื้อจากงานหนังสือ ของพี่เอ๋ นิ้วกลม ทำขึ้นเพื่อนำรายได้ไปช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วมค่ะ (ถ้าจำไม่ผิดนะ) เป็นเช็ทโปสการ์ดที่น่ารักมากๆเลย