อุ่นในความหนาว.

posted on 08 Jul 2012 15:37 by windella in share-feeling
ข้อความทั้งหมดนี้ เขียนไว้ ตั้งใจจะอัพขึ้นบล็อก แต่เกิดเหตุขัดข้อง เลยเอาไปลงไว้ในเฟซบุ๊คก่อนตั้งแต่วันที่ 15 พ.ค.
 
ตามสัญญาว่าจะเขียนถึงเรื่องที่ญี่ปุ่น ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆก็ตามที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มันถูกถ่ายไว้เมื่อ 24 สัปดาห์ที่แล้ว
ในสวนสาธารณะที่ฉันเดินผ่านทุกวัน เวลาจะเดินไปขึ้นสถานีรถไฟชื่อ ยะโค, เมืองคาวาซากิ ประเทศญี่ปุ่น

 
 
ฉันลั่นภาพมันลงไปในโทรศัพท์มือถือแล้วบรรยายไว้ว่า Street cat who sits like an owl

สวนสาธารณะนั้นเป็นสวนหน้าตึกอพาร์ทเม้น
อะไรเด่นๆที่ฉันจำได้คือ ในสวนนี้มีแพนด้าและเสืออาศัยอยู่
มันคือรูปปั้นเก้าอี้ที่ทำไว้ให้เด็กมานั่ง

 
แต่บนที่นั่งจริงๆของคน กลับมีแมวตัวหนึ่งมาจับจองพื้นที่อยู่บ่อยๆ 
อย่างที่เห็น นี่เป็นหลักฐานรูปธรรมชิ้นเดียวที่บ่งบอกว่ามันเป็นแมวที่ดูอ้วนๆขนแน่นๆสีขาวๆเหมือนนกฮูก

 
 
แต่หลักฐานที่ไม่เป็นรูปธรรมอื่นๆก็คือ ความทรงจำของฉัน ที่บ่งบอกว่ามันเป็นแมวที่อินดี้นั่งอยู่ตัวเดียวเสมอ ท่ามกลางอากาศที่ต่ำกว่าอุณหภูมิประเทศไทย ณ ปัจจุบันประมาณ 30 องศา

นั่งตัวเดียวแบบนี้ ให้มาอยู่ในอากาศร้อนๆแทนก็ยังรู้สึกว่ามันน่าจะเหงา

บางทีมนุษย์ก็ชอบไปตัดสินอะไรแทนชาวบ้านเขาแบบนี้แหละ

 
 
ด้วยความที่คิดว่ามันเหงา ฉันและพี่จึงตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายในวันหนึ่ง แล้วก็ได้หลักฐานยืนยันที่ไม่เป็นรูปธรรมอีกชิ้นว่า มันเป็นแมวที่หยิ่งยะโสกับมิตรภาพของมนุษย์(ที่มันอาจรู้สึกว่ามอบให้มากจนเกินงาม)

ความจริงมันอาจพึงใจกับการอยู่ตัวคนเดียว
หรือไม่ก็ถูกสิ่งแวดล้อมหล่อหลอมให้ชอบอยู่ตัวคนเดียว

ฉันไม่รู้ว่าสาเหตุที่มันชอบมานั่งอยู่ในสวนสาธารณะแห่งนี้คืออะไร
เวลาเดินผ่านแล้วเห็นเมื่อไหร่ก็อยากเข้าไปหา แต่ที่ตรงนี้ก็เป็นเพียงทางผ่าน และมันก็ไม่ใคร่จะต้อนรับ 

จนกระทั่งวันเดินทางกลับ ที่เกิดบรรยากาศมาคุระหว่างมนุษย์ที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน จนทำให้อยากกลายร่างเป็นแมวตัวนั้นที่สามารถอยู่ตัวเดียวได้สบายๆ

วันนั้นเป็นวันแรก วันเดียว ที่ฉันได้เห็นภาพนั้น
เป็นภาพธรรมดา ที่ทำให้เกิดความรู้สึก

คุณตาคนหนึ่งกำลังอุ้มมันไว้ในอ้อมแขน
มันหยอกล้อเล่นกับเขา ดังแมวบ้าน ดังแมวที่คุ้นเคยกับมิตรภาพ ดังสิ่งมีชีวิตบนโลกที่ต้องการอะไรบางอย่างจากคนข้างๆ 

อะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึก 'อุ่น'

อ่างเก็บน้ำที่นัยน์ตาอยากทำงานขึ้นมาตอนนั้น


 
 
ในหัวคิดขึ้นมาสองอย่าง
ใครที่เรามองว่าเขากำลัง 'หนาว' แท้จริงแล้วเขาอาจกำลัง 'อุ่น' กว่าเรามากก็เป็นได้

ไม่มีใครรู้หรอก ว่าอุณหภูมิระหว่างคนที่อยู่ด้วยกันมันเป็นอย่างไร ถ้าไม่ใช่เจ้าตัว


 
อีกอย่างก็คือ
แม้ไม่รู้ว่า เหตุผลที่มันมาอยู่ในที่เดิมๆเกือบทุกวันนั้น คือคุณตาคนนั้นหรือไม่

แต่หากใช่ 
แมวตัวนั้นก็คือหลักฐานรูปธรรมที่บ่งบอกว่า

 
 
บางครั้ง
หากนึกถึงปลายทางของการรอคอย,
ความทรมานและความหนาวที่ผ่านพ้นแต่ละครั้งก็ไม่มีความหมายใดใดเลย.