windella * seize the day

ห่างหายไปหลายวัน ^^ ช่วงนี้กำลังยุ่งกับกีฬาสีเลยค่ะ อยู่ฝ่ายcut outแหละ (หุๆ เข้าทาง)

เสาร์อาทิตย์นี้ไปทอดกฐินที่จ.อุทัยธานีมาค่ะ อากาศปลอดโปร่งโล่งสบาย รู้สึกเหมือนได้ไปพักผ่อน ไม่รู้วันหลังจะมีโอกาสได้เขียนถึงรึเปล่า ขอเก็บหัวข้อนี้ไว้ก่อนละกัน

ค้างมาจากคราวก่อน... ฝ้ายตัดสินใจว่าจะเฉลยคำตอบ 55 เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ไปดูกันเลยดีกว่าว่าใครทายผิดทายถูก

 ......

คนซ้ายคือฝ้ายนั่นเอง 55 ทายถูกกันเยอะอ่ะ

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

เมื่อวันก่อน..มีคาบแนะแนวค่ะ อาจารย์ที่สอนนิสัยน่ารักมากๆ เค้าเข้ามาพร้อมกับบอกว่า วันนี้จะให้เล่น"เกมวัดดวง"

กติกาไม่มีอะไรมาก ให้เอากระดาษอะไรก็ได้ขึ้นมาหนึ่งแผ่น เขียนข้อ1ถึง 5 เตรียมไว้

จากข้อ1-5 ฝ้ายจำทั้งหมดไม่ได้ (ออกไปทำงานมา เข้าห้องสายเลยไม่ได้เล่น) แต่จะมีให้เขียนชื่อตัวเอง เขียนเลขวันเกิด เขียนวันที่เกิด เขียนนักร้องที่ชอบ อะไรประมาณนั้นน่ะค่ะ

เพื่อหาผู้ชนะที่จะได้รางวัล อาจารย์ก็ค่อยๆเฉลยทีละข้อ ใครโดนก็ตกรอบไป อย่างเช่น

"อ่า..ข้อแรกครูบอกให้เขียนชื่อใช่มั้ย ใครที่เขียนนามสกุลไปด้วย..ตกรอบ!"

ข้อสุดท้ายเหลือสามคน แต่ไม่มีผู้ชนะ เพราะอาจารย์บอกว่าใครไม่ได้ใช้ปากกาแดงเขียน ก็ตกรอบไป (ฮา ฝ้ายว่าน้อยมากนะที่คนจะชินเขียนปากกาแดง แล้วในสามคนนั้นก็ไม่มีเลย)

ช่วงที่เล่น สนุกสนาน เฮฮา หัวเราะ ขำน้ำหูน้ำตาร่วง พอถึงบทสรุป อาจารย์ถามว่า..

"นักเรียนได้อะไรจากการเล่นเกมนี้บ้าง?" (คิดไปด้วยก็ดีนะคะ)

..

..

..

ฝ้ายตอบไม่ได้ นึกไม่ออกเหมือนกัน ก็นี่มันแค่เกมวัดดวงนี่หว่า จะมาสอนความสามัคคีอะไรก็ไม่ใช่

อาจารย์เฉลยว่าอะไรรู้มั้ยคะ

เวลาเราเล่นเกม เราจะมีใจจดจ่ออยู่กับมัน
เหมือนที่นักเรียนทุกคนร่วมสนุกสนานไปด้วยกัน ลุ้นตัวโก่งว่าตัวเองจะตกรอบมั้ย
ตื่นเต้นเวลาเฉียดจะตกรอบ ดีใจเวลาผ่านไปได้อีกหนึ่งข้อ 
เหตุผลที่เป็นแบบนั้นก็เพราะ..นักเรียนอยากจะเป็นหนึ่งในคนที่เข้ารอบ..
อยากเป็นผู้ชนะ

นั่นหมายความว่า เกมนี้ทุกคนมีจุดมุ่งหมาย จุดมุ่งหมายที่จะเอาชนะ

เหมือนกับเวลาเราทำอะไรสักอย่าง
ถ้าเรามีจุดหมายตั้งไว้ เราก็จะมีแรงขับดันทำให้มีความพยายาม เพื่อให้ได้ถึงเป้าหมายตามที่เราต้องการ

เราทุกคนอยู่ในเกมชีวิต
เกมนี้จะต้องเล่นตั้งแต่ลืมตาดูโลกจนถึงวันที่จากโลกไป ไม่มีวันไหนเราไม่อยู่ในเกม
ด่านอุปสรรคต่างๆ เหมือนแต่ละข้อของเกมที่เล่นไป ข้อแรกๆจะยังง่าย แต่พอข้อหลังๆก็จะยากขึ้นๆ
แต่เพราะเรามีจุดมุ่งหมาย..เราจึงไม่อยากแพ้เกมนั้น เราอยากจะชนะ

เราถึงต้องกำหนดเป้าหมายอยู่เสมอ แม้แต่การทำงาน เราก็มีกำหนดวันส่ง ว่าเราต้องทำให้เสร็จภายในวันไหน
ไม่อย่างนั้น เราคงไม่มีคะแนนเก็บ

เราอยากได้เกรดดีๆ เราถึงได้มานะอ่านหนังสือ

นักกีฬาย่อมอยากทำลายสถิติ ถึงได้หมั่นฝึกซ้อมตลอดเวลา

แต่ทุกด่านย่อมยากขึ้น นั่นคือความจริงที่เราต้องยอมรับ และทำใจให้สู้มันให้ได้ อย่าไปยอมแพ้มัน

เพื่อสักวัน เราจะไปให้ถึงด่านสุดท้าย..

ตอนหมดคาบ อาจารย์สั่งให้ไปเขียนจุดมุ่งหมายในชีวิต ส่งเป็นการบ้านอาทิตย์หน้า

เพื่อนบางคนก็ตั้งหน้าตั้งตาเขียนทันที แต่บางคนก็ได้ยินแว่วๆว่า "ยังไม่รู้จะเรียนอะไรดีเลยว่ะ"

ฝ้ายคงอยู่กึ่งๆระหว่างเส้นสองเส้นนั้นล่ะมั้ง

เกมทุกเกมมีไว้ให้เราเป็นผู้เล่น

ด่านแรกๆมักจะง่าย เตะสักทีสองที ศัตรูก็ตาย

บางคนเล่นไปจนถึงด่านยากๆ เล่นเท่าไหร่ก็ไม่ชนะ พาลเลิกเล่นไปเสียอย่างนั้น

แต่บางคน ก็พยายามเล่นจนจบเกม

..แล้วเขาก็ทำได้เสียด้วย