windella * seize the day

ไม่ชอบเอามากๆ เวลาจิตใจตัวเองว้าวุ่นสับสน..

นิสัยฝ้ายเป็นคนอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เอาแน่เอานอนไม่ได้

วันหนึ่งตื่นขึ้นมา บางครั้งจะอารมณ์หมองๆไม่มีสาเหตุ

หรือบางที อาการเหงามันก็กำเริบขึ้นมาทั้งๆที่กำลังยิ้มอยู่ท่ามกลางผู้คน

รำคาญตัวเองเหมือนกันค่ะ ที่เป็นแบบนี้
เพราะเรื่องของ"ความรู้สึก"ที่มันไม่ค่อยนิ่งชอบทำให้เราหงุดหงิดจนเสียงานเสียเวลาในบางครั้ง

หรือบางทีนึกจะอารมณ์ดีก็ดีมาก แต่มันก็อยู่ไม่ค่อยนาน ..

ได้แต่พูดกับตัวเองว่า แย่จังเลยเนอะที่มีนิสัยแบบนี้

วันนี้เดินอยู่ในสยาม นึกโน่นนี่ไปเรื่อยๆ ได้ยินเพลง "กุมภาพันธ์" เวอร์ชั่นปีเตอร์ร้องเปิดดังไปทั่ว

ถ้าเราจะต้องจากกัน.. ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด
คงรู้ใช่มั้ย ว่าฉันจะต้องเสียใจ .. เสียใจจนตาย

เมื่อก่อนตอนฟังเพลงนี้ อยู่ๆน้ำตาก็ไหล เพราะนึกจินตนาการไปว่าถ้าเราต้องแยกจากใครคนนั้นมามันจะเป็นยังไงนะ

ได้ยินเพลงนี้อีกครั้ง..
ก็คิดว่าแปลกดี ทั้งๆที่เวลาหมุนเปลี่ยนความรู้สึกจนทุกอย่างกลายเป็นอดีตไปแล้ว

แต่พอนึกถึง เรื่องราวเก่าๆที่ลางเลือนพวกนั้น ก็มีความรู้สึกเศร้าขึ้นมา

เอนทรีย์หนึ่งของฝ้ายก็เคยเขียนถึงตอนที่ฝ้ายได้เจอกับเขาอีกครั้ง ตอนลากันก็รู้สึกเหมือนจะร้องไห้

ฝ้ายไม่ได้บอกไว้ว่า ตอนกลางคืนคุยกับเพื่อน ตอนวางสาย อยู่ๆก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกลั้นมาทั้งวัน

วันนี้..เวลาที่เพลงกุมภาพันธ์กำลังเปิด..ก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน

หลายคนถามว่า ยังรู้สึกอะไรกับเขาอยู่มั้ยเนี่ย

ก็ตอบไปว่า ไม่ ไม่ได้โกหกด้วย ไม่ได้คิดอะไรแล้วจริงๆ มันจบไปตั้งนานแล้ว

แต่ความรู้สึกตอนนั้นมันยังเหลืออะไรไว้ให้คิดถึงขึ้นมา เรานึกถึงเขา นึกถึงท่าทางเวลาพูดคุย นึกถึงตอนที่เคยทะเลาะด้วย

นึกถึงภาพตอนที่เรามองเขาจากหน้าต่าง.. จะพูดว่าคิดถึงก็คงไม่ผิด

แต่แค่เพราะความรู้สึกตอนที่ได้ยินเพลงนั้นแหละ..ที่ทำให้ฝ้ายรู้สึกว่าอารมณ์ตัวเองมันหม่นๆลงตั้งแต่ตอนนั้น

ความคิดชอบวิ่งไปหาอะไรต่างๆไม่เคยอยู่นิ่ง แล้วช่วงนี้ก็ชอบกลับไปค้นภาพเก่าๆในสมองออกมาดู

รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองจะรู้สึกเศร้า แต่ก็ยังนึกไปเรื่อย

เลยรู้สึกว่าความคิดของคนเรานี่ก็อันตรายเหมือนกัน .. ที่แย่ก็คือทั้งๆที่รู้แต่เราก็มักจะควบคุมมันไม่ได้อยู่ร่ำไป

บางเพลง แม้แต่ตอนนี้ ฟังแล้วก็ยังร้องไห้

อ่านแล้วคงจะนึกว่าฝ้ายเป็นพวกบ่อน้ำตาตื้น ซึ่งก็จริงค่ะ แต่ไม่ได้เป็นบ่อยนะ

มีแค่เรื่องของเขาเนี่ยแหละ.. ที่มักจะทำให้เศร้าได้เสมอ

พอความคิด วิ่งไปหาอดีต ความรู้สึกก็พรั่งพรูออกมา..กลายเป็นน้ำตา

ปล. ถึงจะเขียนออกมาดูเศร้าๆแต่ความจริงยังสบายดีนะคะ แค่อารมณ์มันแปรปรวนนิดหน่อยเท่านั้นเอง..เดี๋ยวก็หาย :)