windella's blog..let's share feeling throughout writing

* edit เพิ่มนิดหน่อยให้ดีขึ้นค่ะ :)

แม่ของฉันเป็นคนชอบเพาะปลูก ชอบใช้เวลาร่วมกับต้นไม้

สวนที่บ้านของฉัน เกิดจากฝีมือแม่ลงต้นไม้ทีละต้น ค่อยๆขุดดินตรงนั้นตรงนี้ ใส่ตุ๊กตา ใส่อ่างน้ำล้น เลือกสรรต้นไม้มาลง ฉันไม่ค่อยได้สนใจความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่งที่มันงามสะพรั่ง อาจจะมีดอกไม้สักดอกที่สั่งให้เท้าของฉันหยุดก้าว

สวนบ้านเราสวยขนาดนี้เชียว?

แม่นี่ก็เก่งเหมือนกันนะ

เวลาจ้างคนสวนมาช่วยงาน น้อยคนนักที่แม่จะถูกใจ บางคนก็รดน้ำแฉะเกินไป น้อยเกินไป ตัดแต่งกิ่งจนโล้นไปหมด

สุดท้าย ถึงแม่ทำงานคนเดียวจะเหนื่อยสักหน่อย แต่ออกมาถูกอกถูกใจคุณนายแน่นอน

ฉันเป็นคนที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับต้นไม้สักเท่าไหร่ เวลารดน้ำก็รำคาญดินที่กระเซ็นหยดลงบนเท้าจนคันยุบยิบ

เพื่อนบอกว่า "แกรดแย่เองต่างหาก มันถึงเป็นแบบนั้น"

เขาบอกว่า เวลารดน้ำ เห็นต้นไม้เขียวๆแล้วมันชื่นใจ

ฉันไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับเพื่อนตัวเขียว
แต่ขอยืนยันว่า หลายครั้ง ฉันมองมันแล้วก็รู้สึกว่า ชีวิตยังมีมุมที่สวยงามและสงบเสมอ

เราไม่ได้สนิทกันเลย แต่กิ่งก้านใบน้อยใหญ่หรือแม้แต่ดอกเล็กๆที่ตูมรอผลิมักมีข้อความล่องหนส่งต่อมาที่ฉันเสมอ

..เวลาที่ฉันต้องการกำลังใจ

สักเดือนหนึ่งก่อนหน้านี้ แม่ไปได้ต้น "รวยไม่เลิก"มาจากร้านส้มตำที่ไปกินบ่อยๆ

แม่เพียงแต่ถามว่า นี่ชื่อต้นอะไรน่ะ ทันใดนั้น คนรักต้นไม้สองคนก็คุยกันเป็นบทสนทนายาวๆก่อนที่เจ้าของต้นไม้จะลงมือถอนช่อต้นรวยไม่เลิกขึ้นมาสองสามช่อใหญ่ๆ เจ้ารวยฯที่โดนพรากจากเพื่อนในกระถางย้ายมาอยู่ในถุงพลาสติกเพื่อให้แม่เก็บกลับบ้าน

มันมีเพียง ดินจากบ้านเก่าติดตัวมานิดหน่อย

หลังจากวันนั้น แม่ก็เอาไปลงกระถาง แต่หน้าตาเจ้ารวยจะไปโผล่อยู่ในกระถางไหนของบ้าน ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอีก

วันหนึ่งฉันยืนตากผ้า ใต้ราวตากผ้ามีต้นไม้กระถางวางเรียงอยู่ เดาว่าแม่คงยังคิดไม่ออกว่าจะเอาไปไว้ส่วนใดของสวน ถึงได้มาวางรอไว้ตรงนี้ จะได้ไม่เกะกะโรงรถ

พอพาดผ้า สักพักน้ำก็หยดติ๋งๆจากผ้าลงสู่กระถางที่วางเรียงอยู่

มีอยู่ต้นหนึ่งที่มันเฉาๆ ใบมนๆของมันมีรอยขาด ก้านใบทั้งหลายพากันพาดซบหมดแรงกับขอบกระถาง ไม่ชูรับน้ำรับแสงแข็งขันเหมือนกระถางข้างๆ กระถางอื่นๆมีเพื่อนมาด้วยกัน แต่มีเจ้าเขียวอื๋อนี่ตัวเดียวที่lonelyเหลือเกิน เพื่อนก็ไม่มี แถมยังหมดสภาพ

ฉันไม่ได้สนใจตามเคย ไม่ได้คิดจะยกมันไปรับแดดหรืออะไร รู้แต่ว่า น้ำที่เหลือจากการซักผ้าจะรดต้นไม้ได้งาม ปล่อยให้น้ำหยดต่อไปเรื่อยๆก็ดี จะได้ไม่ต้องตามมารดน้ำทีหลัง หึๆ

ดีเสียอีก จะได้ลดงาน

ผ่านมาไม่นานเท่าไหร่ ฉันมายืนตากผ้าอีกครั้ง แต่วันนี้ช่วยกันกับแม่ สองแรงจะได้เสร็จเร็วขึ้น ตากๆไป แม่ก็พูดนั่นพูดนี่ในหัวเรื่องที่สนใจอย่างเคย แน่นอนว่าจะมีเรื่องต้นไม้แฝงไว้อยู่ด้วยเสมอ

"เนี่ย ต้นไม้พวกนี้จะเอาไปให้น้าจุ๋ง สวนที่บ้านนั้นรออยู่"

น้าจุ๋งคือน้องสาวแม่ที่กำลังปรับปรุงสวนที่บ้าน เลยขอให้แม่ไปช่วยดูให้ ที่แท้ ต้นไม้ใต้ราวตากผ้าพวกนี้กำลังรอถูกส่งออกจากบ้านหลังนี้นี่เอง

"แล้วน้ำหยดนี่ ไม่เป็นไรเหรอ" ฉันถาม

จำไม่ได้ว่าแม่ตอบว่าอะไร แต่ฉันถามแม่ต่อว่า แล้วต้นนี้ล่ะ? ต้นที่เหี่ยวๆเนี่ย ไม่เป็นไรเรอะ

"อ๋อ ต้นรวยไม่เลิก จะเป็นไรได้ไง เห็นมั้ยว่ามันแตกใบอ่อนแล้ว"

ฉันหยุดมือจากการตากผ้า ลงไปนั่งยองๆเพื่อพินิจพิจารณาหน้าตาของเจ้ารวยไม่เลิก

"อ่อ นี่คือต้นที่เอามาจากร้านส้มตำ"

นึกว่าแม่เอาไปวางที่ไหน ที่แท้อยู่ใกล้ๆนี่เอง แต่ฉันไม่สนใจ

"มันฟื้นแล้ว ไม่เป็นไรหรอก" แม่เสริม แต่ฉันมีความสงสัยบางอย่างค้างอยู่นานแล้วจึงเอ่ยถาม

"อ้าว แล้วทำไมตอนแรกมันถึงเหี่ยวล่ะ น้ำก็ถึง แดดก็ถึง"

แม่ตอบกลับมาว่า

"ต้นไม้น่ะนะ พอถูกย้ายที่ มันก็จะสลดทั้งนั้นแหละ
ต้องรอให้ต้นมันติดกับดินใหม่ สักพักเดี๋ยวก็ฟื้น"

ฉันฟังแม่ นิ่งไปสักพัก ยื่นมือไปสัมผัสใบอ่อน..แต่แข็งแรง

นั่นเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ เพื่อนตัวเขียวส่งข้อความล่องหนมาถึงฉัน

ต้นไม้เป็นสิ่งมีชีวิต คนเราเป็นสิ่งมีชีวิต

การย้ายที่อยู่ของเจ้ารวยไม่ต่างอะไรกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดกับคนเราในแต่ละช่วงชีวิต

เราไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ ไม่แปลกที่เรายังไม่คุ้นเคย

ต้องใช้เวลาปรับตัวสักพัก..ทุกๆคน ทุกๆสิ่งก็เช่นกัน

เราจึงจะแตกยอดใหม่ได้อีกครั้ง

ต้นไม้ต้นเล็ก ยังต้องใจเย็นอดทนให้รากทำความรู้จักกับบ้านหลังใหม่ 
เมื่อรากกับดินและน้ำสนิทกันแล้ว มันจะค่อยๆสดชื่นขึ้นมาได้เอง

การเปลี่ยนแปลงที่ห้ามไม่ได้ ผู้คนแปลกหน้า สถานที่ไม่คุ้นตา เหตุการณ์ที่ฉันกำลังประสบอยู่

..ก็คือเหตุการณ์ที่ทุกๆคนบนโลกนี้เคยผ่าน

นานวัน
ผู้คนแปลกหน้าอาจกลายเป็นคนคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
สถานที่เหล่านั้นอาจกลายเป็นที่ประจำ..ที่จะจดจำไว้ในใจ

การปรับตัวเป็นสิ่งจำเป็น แม้แต่ต้นไม้ยังปรับตัวให้เข้ากับสถาพแวดล้อมได้ ทำไมเราจะทำไม่ได้

ในขณะที่ต้นไม้มีน้ำมีปุ๋ยช่วยเพิ่มความแข็งแรงในวันที่มันยังอ่อนแอในที่ใหม่ๆ
เราเป็นมนุษย์ ไม่ต้องนั่งรอ เราเดินไปหาเองได้

ครอบครัว คนข้างใจ เพื่อนสนิท เพลงโปรด หนังสือดีๆสักเล่ม..เป็นน้ำเป็นปุ๋ยให้เราได้เหมือนกัน

ใจเย็นๆไว้.. แล้วเราจะผ่านการเปลี่ยนแปลงนี้ไป อย่างแข็งแรงขึ้น

เจ้ารวยที่มียอดอ่อนของใบชู่ช่อสดใสคงรับประกันได้

ใบเก่าที่เหี่ยวและขาดนั่น พอเวลาผ่านไปก็กลายเป็นปุ๋ยในกระถางของมันเอง

ไม่แตกต่างกับประสบการณ์ของวันเวลาที่ผ่านซึ่งทำให้เราเติบโต

วันนี้ฉันก็มีตารางจะซักผ้าค่ะ

จะได้ไปทักทายกับเจ้ารวย :)

ปล. เอนทรีย์นี้เกิดขึ้นเพราะ ตอนนี้ฉันก็กำลังผจญช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงค่ะ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆที่แวะเข้ามาเยี่ยม รวมไปถึงเพื่อนสามคน(ที่เป็นเพื่อนร่วมสายกันมา คนหนึ่งนั่งข้างกันมาสองปีเสียด้วย จนตอนนี้ก็กลายมาเป็นเพื่อนร่วมสถาบันแล้ว) รุ่นพี่คณะ ที่ไม่เคยเจอหน้าจริงๆ แต่ก็มีข้อความดีๆส่งมาให้ฉัน

ใครอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลองมองไปที่ previous entry แล้วลองอ่านดูได้ค่ะ

ฉันคิดว่า ยังไงฉันก็จะลองดูนะ ไม่หนีหรอก แค่ความรู้สึกกลัวที่เกิดขึ้นก็ทำให้หวั่นใจและกังวลใจ ฉันคิดว่า ไม่ว่าเรื่องดีหรือเรื่องร้าย สุดท้ายมันจะผ่านเราไปเอง

ตอนนี้กำลังพยายามอยู่ค่ะ ขอบคุณมาก ^__^