windella's blog..let's share feeling throughout writing

 edit อัพเอนทรีนี้เมื่อคืน แต่เหมือนจะมีปัญหานิดหน่อยตรงที่เนื้อหามันขาดๆตลอดเวลาที่โหลดใหม่ ถ้ามีปัญหานั้นอีก ก็ ไม่ต้องสงสัยนะคะ :)

----------------------------------------------------------------------------------- 

คุณคิดว่า..บริเวณฝั่งตรงข้ามห้างดังๆอย่างพารากอน
หรือบริเวณหน้าห้างใหม่อย่าง Digital Gatewayที่มาเปิดแทนที่เซ็นเตอร์พ้อยต์เดิมมีอะไรอยู่คะ?

หน้าห้าง..มีอะไร?

สาวสวยรึ
หรือกลุ่มเด็กม.ต้นที่แก่แดดเกินวัย

ร้านค้าขายเฉาก๊วย ลูกชิ้นทอด

อะไรที่หากเดินผ่าน แทบไม่มีวันไหนเลยไม่ได้เห็น..

สำหรับฉันแล้ว คำตอบนั้นคือ

"ขอทาน"ค่ะ

ออกตัวสักนิดว่า นี่ไม่ใช่เรื่องราวบีบน้ำตาเค้นความสงสารหรอกนะ

แต่จากเวลา 4 ปีแล้ว ที่ฉันต้องเดินผ่านทุกวัน บริเวณนี้มีรอยเท้าของฉันฝากไว้
ตั้งแต่รองเท้านักเรียนสีดำจนถึงรองเท้าเปปเปอร์มิ้นต์ ด้วยความที่ต้องอาศัยรถไฟฟ้าส่งตัวเองกลับให้ถึงบ้าน
ทุกๆวัน ฉันต้องเดินขึ้นบันไดเลื่อนรถไฟฟ้าตรงซอย3 (หรือซอย4 จำไม่ได้ ความจำเรื่องเส้นทางแย่มาก)สยามสแควร์

แทบจะไม่มีวันไหน ไม่เห็นผู้คนเหล่านั้น ผู้คนที่มองแล้วชวนให้ความรู้สึกเวทนาและหดหู่

จะเป็นขอทานหลอก หรือขอทานจริง ก็เป็นเรื่องน่าเศร้าทั้งนั้น

วันนี้ เวลาประมาณหกโมงเย็น ท้องฟ้ามืดแล้ว ฝนที่ตกเริ่มซาลง

ฉันเดินมาดูร้านขายหนังสือนิตยสารกับการ์ตูนเล็กๆที่หน้าdigital gateway

เหลือบไปเห็นคุณยายคนหนึ่ง แกนั่งพื้นพิงเสา จุดที่นั่งคือริมชายคากันฝน พื้นตรงนั้นเฉอะแฉะไปหมด
แกมีอุปกรณ์เหมือนโทรโข่งอันเล็กๆอยู่ในมือ มันใช้เอาไว้กระจายเสียงร้องเพลงของแก

ท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจของพื้นที่ขายของ ผู้คนซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงสาว แต่งตัวสวยอยู่บนรองเท้าส้นสูง หิ้วกระเป๋าราคาแพงกำลังโดนโฉบเฉี่ยวไปมา ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องมาจากร้าน iStudio ที่มีคอมพิวเตอร์สีเงินวางเรียงราย พนักงานกำลังรับแบงค์พันจากลูกค้า..หยดเม็ดฝนหล่นลงมาไม่ขาดสาย
..ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นคุณยายกำลังร้องเพลง

เป็นเพลงจังหวะสนุกอย่าง"สามสิบยังแจ๋ว"

แต่เสียงของคุณยายที่เปล่งออกมากลับทำให้ฉันรู้สึกเศร้าใจมาก

ดวงตา ผิวหนัง ใบหน้า สีหน้า ร่างกาย..คนมีอายุเช่นนี้ ไม่ควรหรอกหรือ ที่อย่างน้อยควรจะได้อยู่ใต้ชายคา ที่ๆไม่มีพื้นเฉอะแฉะ มันไม่ควรหรอกหรือ?

เท่าที่อ่านสิ่งที่ฉันเขียน..ไม่รู้ว่าจะมีใครเห็นอะไรเหมือนที่ฉันเห็นไหม

ความแตกต่างอันเหลือคณา

ในระยะไม่ถึง10เมตร ใครคนหนึ่งอาจจะไม่มีเงินซื้อข้าวกิน ในขณะที่คนอีกมากมายกำลังจับจ่ายใช้สอย ในจำนวนนั้น คงมีไม่มากนัก ที่จะสังเกตหรือเหลียวมองว่า

ในพื้นที่เดียวกันนี้มีชีวิตอีกหลายชีวิตนัก ที่กำลังดิ้นรนเพียงเพื่อให้ได้เงินเพิ่มขึ้นอีกสัก10หรือ20บาท

เพียงระยะกระจกกั้น ใยชะตากรรมของคนจึงแตกต่างกันได้ขนาดนี้

ฉันเขียน ฉันเล่า ทุกสิ่งมานั้น ไม่มีจุดมุ่งหมายชัดเจนเหมือนกัน

ฉันไม่ได้กำลังเรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่เพื่อช่วยเหลือคนเหล่านี้

ฉันไม่ได้กำลังก่นด่ารัฐบาลที่ไม่ดูแลเหล่าขอทานมากมายให้มีชีวิตอยู่ดีกินดี

ฉันเพียงแต่..รู้สึกเวทนาคนเหล่านั้นเหลือเกิน

หลายครั้ง อดไม่ได้ ที่จะหยิบเงินมอบให้พวกเขา

นอกจากคนที่มาขอทานเฉยๆ .. ยังมีอย่างคุณตาตรงเสาใกล้ลิโด้ แกเป็นคนตาบอด และจะมายืนขายพวกลูกอมทุกวัน ในที่เดิมตรงนั้น

ยังมีคุณยาย ที่เมื่อก่อนจะนั่งขายทิชชู่ตรงหน้าKFCใกล้บันไดเลื่อน (แต่เดี๋ยวนี้ไม่ทราบหายไปไหนแล้ว)

ยังมีคุณตาคุณยายคู่หนึ่ง ขายพวกกุญแจตุ๊กตาไหมพรมอันเล็กๆ ที่ฉันเคยอุดหนุน

พวกเขากำลังดิ้นรน

ภาพคนแก่เหล่านั้น ในเวลาที่สังขารร่วงโรย ดวงตาเริ่มขุ่นมัว เรี่ยวแรงไม่มากเท่าก่อน

พวกเขากำลังดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตผ่านพ้นไปอีกหนึ่งวัน เหมือนๆกับเราทุกวันที่เดินเข้าออกออฟฟิศติดแอร์

ฉันเคยเห็นนายตำรวจคนหนึ่ง เดินมาคุยกับคุณยายที่นั่งพื้นขายของตรงข้างบันไดเลื่อน

(จะว่าคุยคงไม่ถูกนัก มันเป็นเพียงบทสนทนาสั้นๆในเชิงคำสั่งเท่านั้นเอง)

นายตำรวจว่า

 "ยาย ไปที่อื่นไป แถวนี้มันเกะกะเขา" ด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น

ยายก็ยกมือไหว้ปะหลกปะหลก(เขียนผิดช่วยติงด้วยนะคะ) พูดในทำนองรับคำ

นายตำรวจไม่ได้ผิดอะไรหรอก จะว่าเกะกะไหม? อาจจะจริง

แต่จะว่าอย่างไรดีเล่า..คงจะดีกว่านี้นักหากมนุษย์เราใช้จิตใจมองบ้าง..
ไม่ใช้แค่สายตามองไป โดยไม่มีความเห็นใจให้กันบ้าง
ข่วยไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ช่วยได้ก็ช่วย แต่อย่าได้ดูถูกดูแคลนคนเหล่านั้นเลย

เพราะแม้ในวัยไม้ใกล้ฝั่ง พวกเขายังเอาเรี่ยงแรงสุดท้ายที่มี หาเงินประทังชีวิตไป เหมือนกับเราทุกคน

------------------------------------------------------------

ปล. เขียนด้วยอารมณ์ความรู้สึกและยังขาดการเรียบเรียง ถ้ามีคำผิด เนื้อความวกวน ขอโทษด้วยนะคะ ไว้จะมาตามแก้ทีหลัง ตอนนี้ต้องไปทานข้าวแล้ว :)

หมายเหตุว่า เป็นความคิดเห็นส่วนหนึ่งของฉันเท่านั้น หากมีความเห็นไม่ตรงกันก็อย่าเก็บเป็นประเด็นเลยนะคะ

(แต่พวกแก็งค์ขอทานหรือพวกหลอกลวงแบบน่าเกลียดนี่ก็ไม่ชอบเหมือนกันน่ะนะ - - แย่อะ..)