โปสการ์ด - ของขวัญ

posted on 10 Jul 2011 14:30 by windella in about-me, share-feeling

 

 

 

มีผู้หญิงคนหนึ่ง เขียนโปสการ์ดถึงฉันอยู่เป็นระยะ
เธอเป็นคนแปลก
ตัวหนังสือของเธอก็แปลก

ความจริงแล้ว เราไม่น่าจะมาสนิทกันได้
(ไม่ใช่เพราะเธอแปลก.. เรื่องความแปลกนี่ เธอบอกว่าคนทุกคนก็มีความแปลกทั้งนั้น ซึ่งฉันยอมรับโดยดุษณี)

 

 

เธอเป็นเด็กต่างจังหวัด ที่เดินทางอย่างสม่ำเสมอ ราวกับเธอมีบ้านอยู่ทั่วประเทศ
ฉันเป็นเด็กเมือง ที่อุดอู้อยู่ในรังแคบๆของสิ่งก่อสร้างและเขม่าควัน

หลายครั้งฉันมีความขลาดเป็นจุดเริ่มต้นในการทำอะไรสักอย่าง
ในขณะที่เธอเต็มไปด้วยความกล้า จนบางครั้งฉันอยากใช้คำว่าบ้าบิ่น

ถ้าคุณคุยกับเธอ คุณจะรู้ว่าชีวิตของผู้หญิงคนนี้มีส่วนผสมที่หาได้ยาก
เป็นต้นด้วยประสบการณ์แปลกๆ
และมุกแผลงๆที่(ผู้หญิงทั่วไปมักไม่พูดกันแต่)เธอชอบเหลือเกิน
เธอคนที่บอกว่ามี Natalie Portman เป็นพี่สาวนั่นแหละ

 

 

 

บางมุม เราเหมือนใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ตรงข้ามกัน
หลายครั้งเราอาจมองโลกไม่เหมือนกัน
แต่คล้ายกับเธอมอง และ อ่าน ฉันได้ทะลุปรุโปร่ง อย่างที่ไม่ค่อยมีใครทำได้

เธอคือเดตุดของฉัน

เดตุดในเรื่อง Eat Pray Love ที่เธอชอบนักชอบหนา

 

เดตุดคือพ่อหมอผู้พูดจาเข้าอกเข้าใจผู้หญิงอาร์ตๆที่ออกเดินทางทิ้งเส้นทางเดิมๆเพื่อค้นหาคำตอบให้ชีวิต
รับบทโดยจูเลีย โรเบิร์ต (จริงๆแล้วหลังจากเธอได้ดูหนังเรื่องนี้ เธอบอกว่าพวกเราคือจูเลีย แต่ถ้าเธอจะเล่นมุกอะไรต่อ เธอคงจะพูดว่า "แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือ ฉันเป็นจูเลียที่สวยกว่า อะฮิ")

 

 

 

เป็นโชคดีของฉัน ที่ได้มารู้จักเธอ
เพราะหลายอย่างในชีวิตของเธอ คำพูดและตัวหนังสือของเธอ
ทำให้ฉันเกิดความคิดต่างๆไปอีกมากมาย
บางครั้งก็ทำให้เจอทางออกเล็กๆ ไม่ก็เส้นทางใหม่ๆ

 

เธอเพิ่งบอกไม่นานว่า หลังจากจบแล้วเธอจะไปเรียนครูต่อ
ทุกอย่างในตัวเธอทำให้ฉันเชื่อว่า เธอจะเป็นครูในแบบที่เด็กต้องการได้

 

 

ฉันจะย้ำซ้ำอีกครั้ง
 

 

เธอคือเดตุดของฉัน

 

 

 

แต่ก็นั่นแหละ เธอยืนยันว่าเรามันผู้หญิงกากๆ อาร์ตๆเหมือนกัน
ในมุมเล็กๆมุมหนึ่ง โลกของเราเชื่อมกันอยู่ด้วยตัวหนังสือ
ใช่ พวกเรามันผู้หญิงกากๆ อาร์ตๆที่ขาดดินสอ ปากกา และคีบอร์ดไม่ได้

 

 

"บนพื้นโลก
เราสองคนไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่หรอก
(ส่วนใหญ่จะเป็นฉันเองที่หายหน้าหายตาไปเป็นประจำ)
บนพื้นที่ตัวอักษรอาศัยอยู่ได้
บอกได้เลยว่าฉันสนิทกับเธอที่สุด"
 

เธอเคยพูด(พิมพ์)มาว่าอย่างนั้น

 

 

 

 

เธอคือคนที่บอกว่าชอบตัวหนังสือของฉัน
คนที่บอกว่าตัวหนังสือของฉันมีความโรแมนติก
คนที่บอกว่างานของฉันเหมือนงานของ ต้องการ และ 'ปราย พันแสงผสมกัน

 

 

โชคดี ที่ตัวอักษรของเราสนิทกันและเข้ากันได้ดี
และตอนนี้ตัวหนังสือของเรากำลังสร้างบ้านอยู่ด้วยกัน ทดแทนในอนาคตที่เราคงจะห่างกัน

 

 

 

ตัวหนังสือนำทางกลับมาเรื่องที่ว่า คุณครูเดตุดมักจะนำโปสการ์ดมาให้ฉันเป็นระยะ
โปสการ์ด เป็นสิ่งที่คนเดินทางมักเขียนกลับมาให้คนที่อยู่ข้างหลัง
อย่างที่บอกไป..เธอเดินทางราวกับมีบ้านอยู่ทั่วประเทศ

 

 

สิ่งที่ไม่เหมือนใครคือ เธอไม่ได้ส่งมา เธอเป็นคนยื่นให้ฉันกับมือเสมอเมื่อได้กลับมาเจอกัน
นั่นทำให้โปสการ์ดเสียเสน่ห์ของมันรึเปล่านะ
ฉันว่าไม่มั้ง

 

 

เพราะจริงๆแล้ว ไม่ต้องแพ็คกระเป๋าออกไปไหนไกล ฉันว่าคนเราก็มีการเดินทางของตัวเองกันทุกคนอยู่แล้ว
เราต่างอยู่บนรถไฟคนละสาย
เพราะแต่ละคนย่อมมีเส้นทางที่เลือกก้าวไปเอง สิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตก็ไม่เหมือนกัน
ตัวหนังสือของเธอ เล่าชีวิตของเธอมาให้คนในอีกเส้นทางได้รับรู้

 

 

 

ข้อความในโปสการ์ดของเธอนั้น
บางครั้งก็เป็นรอยยิ้ม
บางครั้งก็ปนน้ำตา
 

ทุกวันก็ผ่านไปแบบนั้น
เราต่างยังต้องเดินทางอีกไกล - บนรถไฟชีวิต
ก็เลยส่งมาให้รู้ความเป็นไป
ให้รู้ว่ายังนึกถึงกัน

ให้รู้ว่า ไม่ใช่เราคนเดียวที่มีเวลาที่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

 

เธอคงเป็นคนที่ฉันไม่กลัวความห่างไกลกัน
ส่วนหนึ่งอาจมาจากข้อความลงท้ายสั้นๆ
ที่อ่านแล้วก็รู้ว่า
เธอส่งกอดมาจากที่ไกล

 

 

เป็นข้อความจากผู้หญิงกากๆ

ที่ทำให้ผู้หญิงกากๆอีกคนอยากกอดตอบแน่นๆ

 

 

"กันตะ, เสมอ
มะขวัญ, เขียนบนรถไฟ"

 

 

ปล.
กันตะ คือชื่อเล่นอีกชื่อของฉันค่ะ

มันแปลว่า

"รัก"

 

 

ตอนฟังเพลง Postcard ของแป้งโกะครั้งแรก

ฉันก็นึกถึงเธอคนนี้แหละค่ะ : )

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักมากค่ะ open-mounthed smile Hot!

#9 By -nim on 2011-09-11 20:49

เพิ่งจะได้เข้ามาอ่านเอนทรี่นี่ค่ะ
ชอบโปสการ์ดเหมือนกันเลย รู้สึกดีเวลาที่ได้ส่งให้ และรู้สึกสุขใจเวลาที่ได้รับ

โปสการ์ดแผ่นเดียว แต่เล่าเรื่องราวได้เยอะเชียว เสน่ห์ของมันอยู่ตรงนี้แหละค่ะ ^ ^

#8 By จับฉ่าย on 2011-08-06 01:14

ตั้งแต่เริ่มอ่านก็เริ่มรู้สึกชอบโดยไม่รู้ตัวเลยค่ะ

#7 By prim-prim on 2011-07-22 22:50

สวีทจริงๆ

#6 By mochasasiwan on 2011-07-11 23:12

กันตะ,เสมอ

ฉันร้องไห้ ใครเอาทิชชู่ฉันไปซ่อนเนี่ยยยยย???

ฉันจะไม่ขอบคุณที่เธอเกิดมา แต่เธอต้องเกิดมาเท่านั้น

เพื่อใครหลายคน
และแน่นอน
เพื่อฉัน

รักเธอ อีกสามช่วงตึกsad smile

#5 By มะขวัญ (58.8.20.142) on 2011-07-11 21:15

ปล่อยให้หัวใจเราเดินทางไปพร้อมกัน

ถ้าหากมนุษย์ไม่รู้จักตัวอักษร ภาษาเขียน โปสการ์ด
ชีวิตเราคงไร้ซึ่งความสวยงาม โรแมนติก แบบนี้แน่เลยเหนาะ

เป็นบล็อกที่มีภาษาสวยงามมากเลยค่ะ อยากเขียนได้แบบนี้มั่งจัง

#4 By bentie~ on 2011-07-10 21:00

เขียนดีมากค่ะ confused smile
เหมือนจะเป็นเรื่องเล่าธรรมดา
แต่มันทำเอาเราแอบน้ำตาซึมอะ >.<
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

#2 By tonfai on 2011-07-10 18:15

อ่านแล้วซาบซึ้งมากจนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทางนี้ก็มีเพื่อนที่ส่งโปสการ์ดถึงกันเสมอเช่นกันค่ะ คิดถึงจังนะ surprised smile

#1 By ฟูจัง on 2011-07-10 15:12