windella * seize the day

วันวันหนึ่ง เดือนเดือนหนึ่ง ปีปีหนึ่ง มีกี่ครั้งกันนะ..ที่เราคิดถึงผู้คนในความทรงจำ

บางคนในหลายคนเหล่านั้น เคยสนิท
บางคนในหลายคนเหล่านั้น เคยรักมาก
บางคนในหลายคนเหล่านั้น เคยได้อาศัยไหล่พักพิงในเวลาที่เหนื่อยล้า
บางคนในหลายคนเหล่านั้น เคยให้ความสุขกับเรามากมาย

แต่ ณ วันนี้ เกือบทุกคน กลับอยู่ห่างไกล ทั้งร่างกาย และความสัมพันธ์

หลายครั้ง ที่ฉันรู้สึกเศร้าใจ ที่ฉันไม่อาจกอบเก็บความสัมพันธ์เหล่านั้นให้อยู่คงทนได้

เพราะความสัมพันธ์เป็นเรื่องของความรู้สึก ซึ่งแสนเปราะบาง อ่อนแอ และละเอียดอ่อน

และดูเหมือนจะมีวันหมดอายุ..หากเราไม่ได้ดูแลเอาใจใส่เหมือนอย่างที่เคยทำมา

 

สถานการณ์ทางโทรศัพท์เป็นตัวอย่างหนึ่งที่ฉันเคยเจออยู่หลายครั้ง

เมื่อก่อนที่เรายังพบปะเจอหน้ากันทุกวัน คุยต่อหน้าก็แล้ว กลับบ้านมายังเป็นต้องโทรหา มีเรื่องมาคุยกันไม่หยุดหย่อน

แต่เมื่อเราห่าง เรื่องที่จะคุยก็ลดน้อยลง เราอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เริ่มต่างกันไป หลังๆเราไม่ได้คุยกันสนุกเท่าเดิม

ทั้งๆที่เมื่อยิ่งห่าง เราควรจะทำอะไรให้มากขึ้นเพื่อรักษาความสนิทให้คงทน
หากมนุษย์เรากลับหลงลืมกันบ่อยขึ้นเมื่อห่างไกล

ทำให้บทสนทนาของพวกเราเริ่มติดขัด..

เมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันก็มักจะใช้ข้ออ้างของเวลามาเป็นเหตุผลเสมอ ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่เลย

และเมื่อจะหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับไม่กล้าโทรไปเสียอย่างนั้น

 

ฉันมักจะรู้สึกเศร้าใจ..ที่เมื่อมองกลับมาในวันหนึ่งแล้วพบว่า ฉันเสียพวกเขาเหล่านั้นไปซะแล้ว - โดยไม่ได้ตั้งใจ

 

 

สิ่งที่เป็นแรงกระตุ้นให้ฉันเขียนถึงเรื่องพวกนี้..คือความคิดถึง

ผู้คนเหล่านั้นมักจะกระโดดออกมาจากกล่องความทรงจำ เช่นในเวลาที่เราจัดข้าวของใหม่แล้วค้นเจอรูปถ่ายเก่าๆ อัดแน่นไปด้วยเรื่องราวจากอดีต ข้อความที่เคยส่งถึงกัน ของขวัญที่เคยให้พร้อมการ์ดที่ตั้งใจเขียนสุดฝีมือ

ตัวตนของพวกเขาในความทรงจำเล็ก-ใหญ่แตกต่างกันไป

ระยะหลังๆฉันถึงกับฝันถึงพวกเขา รวมถึงใครคนหนึ่งซึ่งเคยเป็นคนสำคัญของชีวิต

รอยยิ้มปนเศร้า..จะเกิดขึ้นได้เสมอ เมื่อเราตกอยู่ในห้วงเวลาที่ผ่านพ้นมาเนิ่นนาน
ด้วยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีความรู้สึกดีๆเจือปนอยู่ แม้มากก็น้อย

 

ฉันค้นเจอกองกระดาษที่คิดว่าทำหายไปแล้ว มันถูกส่งมาจากผู้คนที่ฉันไม่เคยเห็นหน้า แต่กลับเพิ่มพูนกำลังใจของฉันในวันนั้นจนผ่านวันคืนเปื้อนน้ำตามาได้

ดูสิ..แม้กระทั่ง 'เพื่อน' ผู้ได้แค่พูดคุยกันบนคอมพิวเตอร์เมื่อนานมาแล้ว ตัวตนเล็กๆเหล่านั้นยังเป็นหนึ่งในส่วนประกอบของชีวิตฉันในวันนี้เลย..

 

 

'เอาเหอะจ้า อิอิ ฝ้ายต้องทำได้ เจ๊เชื่อในตัวฝ้าย

ให้ฝ้ายรู้ไว้ละกัน
พี่พร้อมที่จะพาฝ้ายเดินก้าวไปให้ถึงก้าวที่100
แม้ว่าจะต้องกลับไปเริ่มใหม่ที่ 0 ก็ตาม'

 

 

'วันจันทร์นี้ ขอให้เป็นวันที่น้องฝ้ายเข้มแข็งที่สุดในโลกเลยนะคะ พี่จะคอยเอาใจช่วย
ทำไมเข้ามาอีกทีรู้สึกว่าหายไปจากไดน้องฝ้ายหลายวันจังแฮะ แต่ก็กลับไปอ่านย้อนด้วยล่ะกลัวพลาด

ขอบคุณสำหรับคำพูดที่แสนดี และกำลังใจที่น้องฝ้ายให้นะคะ
ทุกครั้งที่อ่าน comment น้องฝ้าย พี่รู้สึกดี จริง จริง'

 

 

'อยากให้ฝ้าย
ลุกขึ้นมาได้
อย่างตุ๊กตาดารุมะนะคะ'

 

และอีกมากมายที่ฉันไม่มีโอกาสได้พิมพ์ทั้งหมด

อย่าง 'วันจันทร์' ที่ถูกพิมพ์ไว้เมื่อครั้งนู้น ณ ตรงนี้ ฉันจำไม่ได้หรอกว่า มันคือวันจันทร์ไหน มีอะไรสำคัญจะเกิดขึ้น

มันไม่สำคัญอะไร ไม่สำคัญเท่ากับคำว่า ขอให้ฉันเข้มแข็งที่สุดในโลก 

ถ้าฉันได้เจอพวกเขาอีกสักครั้ง ฉันอยากจะบอกพวกเขาที่สุดว่า
'ขอบคุณมากค่ะ เพราะพวกคุณ วันนี้จึงไม่มีฝ้ายคนที่เอาแต่ร้องไห้แล้วนะ'

 

สิ่งหนึ่งที่ฉันค้นพบจากการได้คิดถึงผู้คนมากมายก็คือ
ไม่ใช่เพราะพวกเขาเหล่านั้นหรอกหรือ ที่ทำให้ฉันเป็นฉันอย่างทุกวันนี้ได้

พวกเขาพาฉันผ่านห้วงเวลาที่ทั้งเลวร้ายและหมองมัว

พวกเขาทำให้ฉันยิ้ม หัวเราะ และมีความสุขมากเท่าที่จะมีได้

แล้วมันไม่ใช่เรื่องน่าเสียดายหรืออย่างไร หากความสัมพันธ์ของเราต้องจบลง ทั้งๆที่เราไม่ได้ต้องการเลย

 

เมื่อวาน ฉันพิมพ์แค่คำว่า "คิดถึง" แล้วส่งไปให้เพื่อนที่ฉันรักมาก เราไม่ได้คุยกันมาหลายเดือนแล้ว

แทบจะไม่ถึงนาที บนหน้าจอเล็กๆนั่น..ทำให้ฉันยิ้มน้อยๆออกมา

ความคิดถึงของฉันเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าทีเดียว

 

 

เพราะสายใยของมนุษย์ เป็นสิ่งรักษาได้ยาก ยากเหลือเกิน

เราเลือกเดินเส้นทางต่างกัน เจอใครใหม่ๆ เจอสิ่งใหม่ๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทุกอย่างจะจบลงหลังจากช่วงเวลานั้นๆ

กับบางคน เราอาจต้องจบทุกอย่างลงพร้อมความไม่เข้าใจ

สำหรับฉัน ถ้อยคำสวยหรูที่เคยมอบให้คนสนิท เป็นเหมือนภาพความฝัน หลายๆคนกลายเป็นเพียงคนเคยรู้จัก นั่นคือความจริง เราไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกอุดมคติ เราไม่ได้สนิทกันเท่าเดิมเหมือนที่เคยสัญญาไว้

มันเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่อย่างน้อย.. เราเดินสวนกัน เรายังมีรอยยิ้มให้กันได้

ฉันไม่อยากให้สัญญาใครต่อใครอีก ว่าจะรักษาทุกสิ่งทุกอย่างให้คงเดิมได้ตลอดไป
วันเวลาที่ผ่านมา สอนให้ฉันรู้ว่า แม้ปากจะพูดได้ง่ายดาย แต่ทุกอย่างไม่ได้ง่ายแบบนั้น

แต่อย่างน้อย หลังจากตรงนี้ ฉันคิดว่า ฉันไม่อยากจะเสียใครไปอีกแล้ว เพราะฉะนั้น ฉันก็จะพยายาม

เมื่อไหร่ที่คิดถึงพวกเขา ฉันก็จะโทรไปเสีย แล้วบอกว่าคิดถึง แม้ไม่มีเรื่องคุยมากมายเหมือนเดิม ไม่ได้สนิทเหมือนเดิม ฉันยังมีโอกาสได้บอกความรู้สึกลึกๆออกไป แค่นั้นก็ดีมากพอแล้วไม่ใช่หรือ?

 

ฉันเขียนไม่เก่ง ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกซึ่งจับต้องไม่ได้ลงมาไว้บนตัวอักษรเล็กๆพวกนี้ให้ตรงตามใจต้องการได้อย่างไร

แต่วันนี้ ฉันอยากบอกว่า ฉันคิดถึงพวกเขา..จริงๆนะ